“Tamo, u tadašnjim dramatičnim okolnostima u Francuskoj, postajem komunista, opredeljujem se za akciju u predvečerje Drugog svetskog rata, doživljavajući sve očiglednije nadiranje fašizma kao izazov na koji nema drugog odgovora: moramo se tući. Nema više smisla da piskaram nekakve polurazumljive pesme, moram da se pokrenem”
Budući da se radi o nesretnoj zadatosti, otud i ove godine neće se promijeniti mnogo u pogledu 170. godišnjice koja je tako bitna da bi se morala upisati u svako desetljeće s brojkom sedam na kraju. Te je 1847. Vuk Karadžić štampao prijevod Novoga zavjeta, Đuro Daničić izdao “Rat za srpski jezik i pravopis”, Njegoš objavio „Gorski vijenac“, a Branko Radičević objavio “Pesme”. Samo pobrojana, ovako redom, ova četiri djela objavljena u samo jednoj godini neshvatljive eksplozije stvaranja, dovoljna su da svatko s dva zrna soli u glavi zastane zapanjen nad predočenim
Likovima američkih predsednika, oficira i političara uvek treba iznova objašnjavati da su mutanti, kakvi god da su, deo američkog društva i da ono što ih razlikuje, što ih istini za volju čini superiornijim i istovremeno ksenofobiji podložnijim, nije opravdanje za njihovo isključivanje
U našem narodu riječ “snimanje” ima isto značenje kao i “skidanje”, sinonimi su. I zaista, ovi dokumentarci, namjerno ili ne, nebitno je, upravo su kao takvo snimanje, kao guljenje naslaga nataložene, mrtve kože historije i s njome rutine u mišljenju historije – skidanje sve dok jednom ne ostane sama srž, i u njoj nemilosrdnost istine
Nacionalni timovi, koji su parafraza narodne vojske, uvek trijumfuju pod simbolima svog etniciteta i njihovi navijači veruju da smo ih pobedili zbog toga što smo bolji, ali i zbog toga što smo pripadnici određenog, pobedničkog naroda. Da nije tako, ne bismo navijali za “svoje” reprezentacije, već za one čiji nam se stil igre najviše sviđa
