Današnje rasprave u Srbiji o sudbini Kosova i Metohije, sporovi u kulturi između „narodnjaka“ i „mondijalista“, obračuni u politici između „demokrata“ i „nacionalista“, slijevaju se decenijama u isti lijevak animoziteta između onih koji Srbiju u svakom segmentu vide kao zemlju okrenutu starim običajima, pravoslavlju i Rusiji i onih koji je vide kao sekularnu zemlju, okrenutu današnjim opće propisanim liberalnim vrijednostima i Zapadu
Jovanović piše da je Srbija 1918. godine predstavljala „praznu i prevrnutu zemlju, gde su najneophodnije životne namirnice morale da budu dovožene iz inostranstva, gde su ljudi bili bez odeće, kuće bez nameštaja, poljoprivredna imanja i radionice bez alatki, sela bez stoke i živine, ukratko: pustara kojom su lutala izgladnela lica…“. A kad su se vratili vojnici i izbjeglice, vidjelo se brzo da nedostaje, – milion duša!
Što bi bilo da Subašić nije branio onako kako je branio? Kako bi ga doživjeli da je kiksao i primio neki glupi gol koji bi odlučio utakmicu daleko prije finala? Odgovor nije teško dati. Bio bi „srpsko đubre“ kojem bi spominjali i oca Jovu i majku Boju. Naravno, ne po dobrom. Ovako je ispao nacionalni heroj. A onako bi bio samo još jedan Srbin iz nekog dalekog sela u zadarskom zaleđu do kojeg nema ni asfaltirane ceste, da o struji ne govorimo
Iako posvećena vremenu od kojega nas deli više od pola veka, knjiga Čedomira Višnjića je vanredno aktuelna, jer razmatra temeljne uzroke srpsko-hrvatskih nesporazuma koji su doveli do ratnog nestanka SFRJ. Višnjićeva studija na retko pregledan i skrupulozan način kroz dokumente rasvetljava jedno doba koje je naizgled bilo beskonfliktno i progresivno, a zapravo je bilo uvertira za krvavi rasplet koji će uslediti dve decenije potom
Ekonomski prosperitet i politička stabilnost EU, snažni su faktori u privlačenju migranata, što je ovu zajednicu država pretvorilo u najveću imigrantsku zonu u svijetu. Imajući u vidu procese starenja u evropskim državama, izvanevropske migracije predstavljaju sredstvo za upravljanje deficitima na evropskom tržištu rada. Prema Eurostatu je 4,7 milijuna ljudi doselilo u jednu od 28 članica Evropske unije samo tokom 2015. godine, kada se dogodio veliki migracijski val. Najveći broj je te godine doselio u Njemačku (1.543.800), a slijedile su Velika Britanija (631.500), Francuska (363.900) i Španjolska (342.100)
